Fazlasi ile bunaliyorum,, insanlar duvarlar cevremdeki en ufak sey bile üzerime üzerime geliyor.. boguluyorum!
Uykusuzum cocuk.. Günlerdir uyumadan kendimi ormana atiyorum.. biraz olsun sakinlesip yasadigimi hissedebileyim diye.. Derin derin nefes aliyorum, ama herkes gibi degil.. Agaclar bi tek bana mi bencil? ..
,,
Bugün bir arkadasim beni cok özledigini söyledi.. uzun zamandir konusmuyorduk.. bunca zaman sonra hic birsey olmamis gibi konusmak ne kadar saglikli?.. gercekten özledi mi?,, özlediyseydi neden daha önce farketmediydi?.. kendini yalniz hissedince bana gelenlere soruyorum.. siginacak en guvenli limaniniz hep ben oluyorum,, ama siz, neden ben sigindigim vakit yanimdan hizla uzaklasiyorsunuz ?.. biliyorum cok cirkinim, we katlanilamaz bir insanim.. yüzümu görmeye tahammul edemeyenleriniz var.. öyleyse bencilsiniz siz de agaclar gibi..
,,
olup biteni anlamiyorum cocuk.. biri gelip bana kiziyor.. yaptigim hic birsey yok oysaki onu dusunmekten baska.. digeri hic gelmeyip beni kendimden sogutuyor.. berikinin bana i$i dü$mese sittin sene arayip soracagi yok...daha bir suru insan turu en bencilinden.. simdi ben insanlara nasil guvenebilirim söylermisin bana?.. benim canimi yoran insanlara nasil sirtim dönuk uyuyabilirim? ,,
sana bir sir veriyim cocuk.. bencil insanlarin gölgeleri olmazmis..
gölgelerinin bile terketmis oldugu insanlari ben terketmisim cok mu ?...

beni özlemeyin! sakin bana bir gece vakti siginmayin!.. ölüm her gece basucumda beklerken beni bogmayin, yormayin!.. uzak durun benden..

büyüyoruz, ayri, farkli ...

'süslü kelimelerden cok sıkıldım.. silgi degdirmeden yazıyorum artık, nasıl eserse öyle.. '

Hep birbirine zıt iklimlerde yaşadık seninle,, sen karda kıştayken, ben kavuran sıcaktaydım.. sen siyahtayken,, ben beyazdaydım.. öyle ki; hic orta yolu bulamadık.. ve uc noktalarda büyüdük biz.. giderek cogaldı icimizdeki,, cogaldıkca taştı,, aslında hic birşey bitmedi, ama daha fazlası da kalmadı.. ve bu yüzden ayrı iklimlerden, farklı dünyalara adım attık.. şimdi ikimizde dogdugumuz şehirlerdeyiz.. sen başka bir kadının cicek kokusunda büyüyorsun.. bense kokusunu hic bilmedigim bir adamın hayaliyle büyüyorum..

artik annen degilim!

Zarar gelmesin diye her seferinde ruhumu üzerine serdigim, elleri kücücük, gözleri kristal oglum; . . . Bilmelisin ki . . Artik annen degilim!

ve bugün canin öyle bir yansin ki, gözlerinden düsen kristal damlalari yanaklarinda kapanmayacak yaralar acsin! o güzel yüzünün bu icler acisi halinden beni sorumlu tut!
Ve en cok beni sev diye.. benden nefret et! beni affetme! beni isteme! uzaginda tut! adimi unut! ....

" ve gamzelerinden düsüp öldüm ben, beni avuclarina gömemezsin!
Senden nefret ediyorum cocuk!.. "

mutlu kal ..

dün gece bile bile ölüme yürüdüm ben.. kalbim durdu sandım.. Uyumak istedim ve hiç uyanmamak.. geçsin istedim, bitsin istedim.. ağrım vardı, sancım vardı.. uyuyamadım.. Koşarak hastanenin bahçesine vardığımda, nefesimin sıcaklığını çoktan geride bıraktığımı farkettim.. Ne yapacağımı bilemedim.. kahve aldım,, içemedim.. beden acısı ruh acısını dindirir mi?.. kahve bardağı avucumun içinde paramparça oldu.. ruhum yandı çocuk ! ..
,,,,,
hızla sona yaklaştığımı hissediyorum.. yaşam olgularım sıfıra doğru ilerlemekte ve ben hastanelerden nefret ediyorum ! Uzun dar koridorlar, soğuk boğucu duvarlar, her gün çoğalan yaralar.. Ölüme kafa tutan ben-dim!.. ben sen oldum, ölümle yüzyüze.. sen ben oldun, hergünü güneşte..
dün gece dudaklarımdan sana son defa dökülenler gibi ... 'mutlu kal çocuk'..

Gök,,

Gök gürültüsünden korktuğumu biliyorsun değil mi? .. Şimdi olsan sarıp sarmalar, göğsüne bastırırdın, 'korkma küçük kız, yanındayım' derdin.. Biliyorum!, derdin..
başım göğsünde, kalbinin hızla milyonlarca çarpışını dinlerdim, korkmazdım bende..
Ama yoksun.. olsun..
şimdi kulağımda sevdiğin tüm şarkılar var, üstelik son ses.. hepsi bana ' korkma yanındayım ' diyor..
korkmuyorum!.. (: