yine ben, yeni ben, ayni ben.

Daha önce onca yaziyi paramparca edip attigim icin bin pisman oldugumu söylemis miydim?
Öyleyse söylüyorum, pismanliktan geberiyorum. Gecmisine bunca bagli bi insanin yapabilecegi birsey degildi ama yaptim. Bir anlik delilik diye buna diyorlar sanirim. öfkeyle kalkip zararla oturmak da deniyor. keskin sirke küpüne zarar da diyorlar.
olsun bee yenilerini yazarsin diye teselli etmeye calisan dostlarim, ayni duygulari yasayabilecegimi, ayni öfkeyi , ayni aski yasayabilecegimi sanmiyorum.. ayni olmasi bir yana kenarindan kiyisindan gecebilecegini sanmiyorum. Pismanlik bir yere kadar, kabullenip yola devam etmek gerek bazen..

''Devam etmek istedim.''

Gelen gideni aratir derler ya hani, palavra.. Aklin gidende kaldigi icindir gelenin gideni aratmasi. yoksa ikisi de birbirinden bok. Ayni kelimeler, ayni cümleler ayni uzaklik.

öyle bir an gelir ki; 'ah' dersin, 'ah'lanirlar. Ayni zamanda ah' dediklerini kücücük masum cocuklar olarak görürsün , kiyamazsin. Tamam dersin, cok fazla uzaga gidemezsin, hep arkalarinda durursun, bi gün aniden tökezleseler ellerinden tutup ayaga kaldiracak olanin sen oldugunu bilirler, hissederler, ve her düstüklerinde bembeyaz ellerin olur onlarin kirli ellerini tutan.
Sonuc olarak ne bir adim geri, ne bir adim ileri, ayni yerde sayarsin, devam etme istegini ertelersin.

Cevremdekilerin de dedigi gibi, muhtesem bir anne olucam ben.