bazen bir sarkiyi sadece melodileri hosunuza gitti diye ardarda cok kez dinlersiniz.
sözleri ilginizi cekmez o an, kendinizden birseyler buldugunuz tek sey melodileridir. sizin en sevdiginiz, cello sesi vardir bu sarkida.
..
aradan gecen zamanda bir adami cok seversiniz. bilirsiniz ki o da sizi cok sever. ama sizi yasamayi reddeder, korkar.. sizinle huzuru bulmaktansa, yalniz basina ölmeyi secer.
ama bilmelidir ki o adam; sizinle yapamadiklarini hatirladikca üzülecektir, pisman olacaktir. koskoca bir adama annesi gibi sunu yap bunu yap da diyemezsiniz, caresiz peki dersiniz.
'Affet beni' der, 'yasattigim tüm kötü anlar icin'. Affetmek icinizden gelmez hic.. 'affetmiyorum seni, beni bile bile üzdüklerin icin affetmiyorum.' diye yüzüne bagirmak istersiniz. yaninizda degildir, bagiramazsiniz. ama affetmediginizi bilir.
..
gel gör ki, bir gün aniden karsiniza bir ses cikar. onun sesidir. melodilerine vuruldugunuz sarkiyi söylemektedir o ses. Öyle kirilgandir ki, affetmiyorum diye bagirdiginiz adam icinize dolar yine.. dolup tasar.. nedenlere, niyelere bogulursunuz. sözlerine dikkat etmediginiz o sarkinin bu sefer sözleri öyle bir acitir ki, sol yaninizdan akan kanlari durduramazsaniz öleceksinizdir.. durmaz.. ama ölemezsiniz..
..
ahh uzunsacli aptalim benim!
simdi gelsem saclarim sevilmez mi yine? ya da gelsen gözlerin öpülmez mi yine?
cok mu mutluyuz biz simdi ? mutluluktan ölecek gibi miyiz ?
Aptalsin sen. Aptalim ben.
0 yorum:
Yorum Gönder